Τα πάντα γύρω μας αλλάζουν δραματικά και με γοργούς ρυθμούς. Και μαζί με αυτά αλλάζει και ο τρόπος ζωής μας. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι απομακρύνονται από τον Ορθόδοξο τρόπο ζωής και σκέψης, απομακρύνονται από τον Χριστό και η ζωή τους φαντάζει πλέον μονότονη, κενή, χωρίς ουσία.
Σκοπός της ιστοσελίδας αυτής, ιδιαίτερα μέσα από τους Βίο και τις Διδαχές των Αγίων, αλλά και του λόγου του ιδίου του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού, είναι να θυμίσει σε όλους μας (συμπεριλαμβανόμενου και του εαυτού μου) το πως πραγματικά πρέπει να ζούμε και να σκεφτόμαστε. Να μας θυμίσει ότι τα υλικά αγαθά, το χρήμα και οι ακόρεστες ορέξεις μας πρέπει να παραμεριστούν προκειμένου να βιώσουμε την γαλήνη στην καρδιά μας αλλά και την σωτηρία της ψυχής μας. Γιατί στο τέλος, ο Μέγας Κριτής θα την διαβάσει σαν ανοιχτό βιβλίο... και τότε οι φθηνές δικαιολογίες που στην επίγεια πορεία μας σκαρφιζόμαστε, μπροστά του δεν θα μετρήσουν.
Όσον αφορά δε τα εσχατολογικά ζητήματα που θα παρουσιάζονται, και που πολλοί από εσάς ήδη θα γνωρίζετε, αυτά είναι αναπόσπαστο κομμάτι της Ορθόδοξης Πίστης μας. Για να επέτρεψε ο Θεός να μας γίνουν γνωστά σημαίνει ότι χρήζουν προσοχής και μελέτης, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πρέπει να επικεντρωθούμε μόνο σε αυτά αλλά ούτε και να μας φοβίζουν, όσο τρομερά και αν ακούγονται.
Ας έχουμε όλοι μας τα μάτια και τις καρδιές μας ανοιχτές... τα σημεία των καιρών είναι πλέον καταφανή και οι καιροί που διανύουμε είναι πονηροί... η εποχή μας είναι εσχατολογική, απλά δεν ξέρουμε (προς το παρόν) πόσο αυτή θα διαρκέσει, ούτε το πότε θα συντελεστεί το τέλος των αιώνων. Αγρυπνείτε!
Η Αποκάλυψη αποτελεί το τελευταίο από τα 27 βιβλία της Καινής Διαθήκης. Γράφτηκε από τον ’γιο Ιωάννη το Θεολόγο, ο οποίος υπήρξε ένας από τους 12 Ευαγγελιστές και μαθητής του Χριστού, στο νησί της Πάτμου περί το 96 μ.χ. και περιγράφει τα όσα ο Θεός αποκάλυψε στον Ιωάννη σχετικά με το μέλλον του ορατού κόσμου καθώς και το πως αυτός θα τελειώσει.
Το βιβλίο αναφέρεται στα σημεία των καιρών που θα προηγηθούν της έλευσης του Αντιχρίστου και της Δεύτερης και ένδοξης Παρουσίας του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.
Όταν κάποιος ξεκινάει για ένα ταξίδι θα πρέπει να ξέρει που πηγαίνει. Αυτό συμβαίνει και με τη Μεγάλη Σαρακοστή. Πάνω απ όλα η Μεγάλη Σαρακοστή είναι ένα πνευματικό ταξίδι που προορισμός του είναι το Πάσχα, «η Εορτή Εορτών». Είναι η προετοιμασία για την «πλήρωση του Πάσχα, που είναι η πραγματική Αποκάλυψη». Για το λόγο αυτό θα πρέπει να αρχίσουμε με την προσπάθεια να καταλάβουμε αυτή τη σχέση που υπάρχει ανάμεσα στη Σαρακοστή και το Πάσχα, γιατί αυτή αποκαλύπτει κάτι πολύ ουσιαστικό και πολύ σημαντικό για τη Χριστιανική πίστη και ζωή μας.
’ραγε είναι απαραίτητο να εξηγήσουμε ότι το Πάσχα είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια γιορτή, πολύ πέρα από μια ετήσια ανάμνηση ενός γεγονότος που πέρασε; Ο καθένας που, έστω και μια μόνο φορά, έζησε αυτή τη νύχτα «τη σωτήριο, τη φωταυγή και λαμπροφόρο», που γεύτηκε εκείνη τη μοναδική χαρά, το ξέρει αυτό.
Αλλά τι είναι αυτή η χαρά; Γιατί ψέλνουμε στην αναστάσιμη λειτουργία: «νυν πάντα πεπλήρωται φωτός, ουρανός τε και γη και τα καταχθόνια»; Με ποια έννοια «εορτάζομεν» - καθώς ισχυριζόμαστε ότι το κάνουμε «θανάτου την νέκρωσιν, ’δου την καθαίρεσιν άλλης βιοτής της αιωνίου απαρχήν...»;
Σε όλες αυτές τις ερωτήσεις η απάντηση είναι: η νέα ζωή η οποία πριν από δυο χιλιάδες περίπου χρόνια «ανέτειλεν εκ του τάφου», προσφέρθηκε σε μας, σε όλους εκείνους που πιστεύουν στο Χριστό. Μάς δόθηκε τη μέρα που βαπτιστήκαμε, τη μέρα δηλαδή που όπως λέει ο Απ. Παύλος: «...συνετάφημεν ουν αυτώ δια του βαπτίσματος εις τον θάνατον, ίνα ώσπερ ηγέρθη Χριστός εκ νεκρών δια της δόξης του πατρός, ούτω και ημείς εν καινότητι ζωής περιπατήσωμεν» (Ρωμ. 6,4).[...]
Μήπως όμως δε χάνουμε πολύ συχνά και δεν προδίνουμε αυτή τη «νέα ζωή» που λάβαμε σαν δώρο, και στην πραγματικότητα ζούμε σαν να μην αναστήθηκε ο Χριστός και σαν να μην έχει νόημα για μάς αυτό το μοναδικό γεγονός; Και όλα αυτά εξαιτίας της αδυναμίας μας, της ανικανότητάς μας, και ζούμε σταθερά με «πίστη ελπίδα και αγάπη» στο επίπεδο εκείνο που μάς ανέβασε ο Χριστός όταν είπε: «Ζητείτε πρώτον την Βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην Αυτού». Απλούστατα εμείς ξεχνάμε όλα αυτά γιατί είμαστε τόσο απασχολημένοι, τόσο βυθισμένοι στις καθημερινές έγνοιες μας και ακριβώς επειδή ξεχνάμε, αποτυχαίνουμε.
Πιστεύουμε σε ένα Θεό, πού είναι όμως ταυτόχρονα τρία πρόσωπα: Πατέρας, Υιός και ’γιον Πνεύμα. Ο Θεός μας δεν είναι μια ατομική ουσία. Είναι Τριάδα Υποστάσεων με μία Ουσία, μία Θέληση και μία Ενέργεια. Ένα Θεόν πιστεύουμε ή όπως λέγει ο ιερός Δαμασκηνός: «μίαν θεότητα εν τρισίν υποστάσεσιν ασυγχύτως ηνωμέναις και αδιαστάτως διαιρουμέναις». Η λογική κατεργασία του Μυστηρίου της ’γιας Τριάδος είναι αδύνατη. Ξεύρουμε γι' αυτό ,ότι μας έχει αποκαλυφθεί. Και αυτό προσπαθούμε να αξιοποιήσουμε με το στοχασμό μας, τον αδύναμο και ασθενικό. Χρειάζεται μια ειδική μέθοδος για να προσεγγίσουμε αυτό το Μυστήριο. Και αυτή είναι η μετάνοια, δηλ. η αλλαγή του νου μας πού πρέπει από ανθρωποκεντρικός να γίνει θεανθρώπινος ακολουθώντας στα ίχνη του Κυρίου μας.
Ο,τι γνωρίζουμε για την ’για Τριάδα προέρχεται από την αποκάλυψη του Θεού. Ήδη στην Π. Διαθήκη έχουμε τις πρώτες γραπτές μαρτυρίες για την πολλαπλότητα του Θεού. Στη Γένεση ακόμη, η δημιουργία του ανθρώπου εκφράζεται ως βούληση περισσοτέρων προσώπων: «Ποιήσωμεν άνθρωπον κατ' εικόνα ημετέραν και καθ ομοίωσιν». Δεν είναι τώρα μόνος ο Θεός δημιουργός πού «είπε και εγενήθησαν» όλα τα της κτιστής πλάσεως. Τον άνθρωπο τον δημιουργούν αυτοί πού χρησιμοποιούν πληθυντικό αριθμό, πού δεν είναι βέβαια πληθυντικός της μεγαλοπρέπειας, άλλα της οντολογικής πραγματικότητας. Ούτε είναι χωρίς σημασία το ότι στα εβραϊκά το όνομα του Θεού είναι Ελωχίμ, διατυπωμένο σε πληθυντικό αριθμό. Τον ίδιο πληθυντικό χρησιμοποιεί η Γραφή και για την σύγχυση των γλωσσών στην Βαβέλ: «Δεύτε καταβάντες συγχέωμεν τας γλώσσας αυτών». Και όταν ο Αβραάμ συναντά στην δρυν του Μαβρή τους τρεις άνδρες, τους προσφωνεί σαν να ήσαν ένας. «Και προσέδραμεν εις συνάντησιν επί την γην, και είπε, ει άρα εύρον χάριν εναντίον σον...» (Γέν. 18, 3).
Με ποιο τρόπο ξη΅ερώνοντας πρέπει να βγαίνει στη μάχη το πρωί ο στρατιώτης του Χριστού για να πολε΅ά (Από το βιβλίο "Αόρατος Πόλεμος" - Αγίου Νικόδημου Αγιορείτου)
Αφού ξυπνήσεις το πρωί και προσευχηθείς αρκετή ώρα λέγοντας, Κύριε, Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν ΅ε, το πρώτο πράγ΅α που πρέπει να σκεφθείς είναι αυτό:
Το να νο΅ίσης ότι βλέπεις τον εαυτό σου κλεισ΅ένο ΅έσα σε ένα τόπο και στάδιο*, το οποίο δεν είναι άλλο, παρά η ίδια σου καρδιά και όλος ο εσωτερικός άνθρωπος· ΅ε αυτόν το νό΅ο, ότι όποιος εκεί δεν πολε΅ήσει, θα μένει για πάντα πεθα΅ένος· και ΅έσα σε αυτό φαντάσου πως βλέπεις ΅προστά σου εκείνο τον εχθρό και εκείνη την κακή σου επιθυ΅ία, την οποία αποφάσισες να πολε΅ήσεις και είσαι έτοι΅ος να πληγωθείς και να πεθάνεις, αρκεί ΅όνο να την νικήσεις.
Και από ΅εν το δεξιό ΅έρος του σταδίου, πίστεψε πως βλέπεις τον νικηφόρο σου Αρχιστράτηγο, τον Κύριο ΅ας Ιησού Χριστό ΅ε την Παναγία του Μητέρα και ΅ε πολλά τάγ΅ατα Αγγέλων και Αγίων και ΅άλιστα τον Αρχάγγελο Μιχαήλ· και από την αριστερή πλευρά, ότι βλέπεις τον υπόγειο διάβολο ΅ε τους δικούς του δαί΅ονες, για να ξεσηκώσουν το πάθος εκείνο και την κακή επιθυ΅ία καταπάνω σου, και να σε παρακινήσουν να εγκαταλείψεις τον πόλε΅ο και να υποταχθείς σε αυτό· φαντάσου και πως ακούς ΅ία φωνή, σαν από τον φύλακά σου ’γγελό, να σου λέει τα εξής:
- Εσύ σή΅ερα θα πολε΅ήσεις εναντίον αυτού του πάθους και των άλλων σου εχθρών· η καρδιά σου ας ΅η δειλιάσει πλήρως και αποφύγεις τον πόλε΅ον για τον φόβο ή άλλο περιορισ΅ό ΅ε κανένα τρόπο· διότι ο Κύριος ΅ας και Αρχιστράτηγός ΅ας Ιησούς στέκεται εδώ περιτριγυρισ΅ένος ΅αζί ΅ε όλους τους χιλιάρχους και εκατοντάρχους του, δηλαδή ΅ε όλα του τα δοξασ΅ένα τάγ΅ατα, για να πολε΅ήσει όλους τους εχθρούς σου και να ΅η τους αφήσει να σε καταπισέσουν ή να σε νικήσουν.
Σε όλους είναι γνωστό το προπατορικό αμάρτημα δηλ. η ανυπακοή ή η ανταρσία τού ζεύγους των Πρωτοπλάστων μέσα στον παράδεισο. Χρειάζεται εδώ όμως να διευκρινίσουμε μερικά βασικά σημεία για να αποφύγουμε παρανοήσεις.
α) ’ρσεν και θήλυ
Κατ αρχήν ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο, πρώτα τον άνδρα και ύστερα από την πλευρά τού άνδρα, τη γυναίκα. «Αρσεν και θήλυ εποίησεν αυτούς» μας βεβαιώνει η Αγ. Γραφή. Είναι χαρακτηριστικό ότι στη σκέψη τού Θεού για τη δημιουργία της γυναίκας πρυτάνευσε η ανάγκη να μην είναι ο άνθρωπος δηλ. ο άνδρας μόνος του πάνω στη γη. Το κοινωνικό στοιχείο εδώ κυριαρχεί και η κοινωνία με το άλλο φύλο γίνεται ταυτόχρονα μία δύναμη ζωής που συντηρεί ύστε-ρα και διαιωνίζει τη ζωή, πάλιν κατά την επιθυμία τού Θεού: «αυξάνεσθε και πληθύνεσθε και πληρώσατε την γην και κατακυριεύσατε αυτής» (Γεν. 1,28).
Στα δύο φύλα ο Θεός έδωσε σε σμικρογραφία τις δικές του ιδιότητες. Πρώτες από αυτές το λογικόν και το αυτεξούσιον. Το ένα σημαίνει τη δύναμη της σκέψης και το άλλο τη δύναμη της ελευθερίας. Η «εικόνα» τού Θεού στον άνθρωπο υποδηλώνει τη δυνατότητά του να ζήσει μέσα στο Θεό, ενώ η «ομοίωση» σημαίνει τη συνειδητοποίηση αυτής της δυνατότητας. Ο Ωριγένης παρατηρεί: «Ο άνθρωπος έλαβε την τιμή της εικόνας στην πρώτη του δημιουργία, αλλά η πλήρης τελείωση στην ομοίωση τού Θεού θα τού παρασχεθεί στη συντέλεια των πάντων». Ο άγ. Ειρηναίος λέγει ότι ο άνθρωπος στην πρώτη του δημιουργία έμοιαζε με ένα μικρό παιδί, ήταν αθώος και ικανός να αναπτυχθεί σε μια πνευματική οντότητα. Αυτή όμως η ανάπτυξη δεν ήταν αναπόφευκτη ή αυτόματη. Περνούσε μέσα από τον ελεύθερη βούληση του ανθρώπου. Ο άνθρωπος σαν εικόνα του Θεού δεν μπορούσε να γίνει αντικείμενο εκβιασμού, ούτε προς το καλό, ούτε προς το κακό, όπως το γνωρίζουμε σήμερα. Έτσι μπορούμε να πούμε ότι ο άνθρωπος είχε πάρει από το Θεό τον προσανατολισμό προς την τελείωση, τώρα έπρεπε να τον εφαρμόσει αξιοποιώντας τον.
Τα 7 Μυστήρια της Εκκλησιάς είναι - Το βάπτισμα, Το χρίσμα, Η μετάνοια, Η θεία Ευχαριστία, Ο γάμος, Η ιεροσύνη, Το ευχέλαιον. Ας δούμε πιο συγκεκριμένα κάθε ένα από αυτά...
α) Το βάπτισμα - Το βάπτισμα είναι κορυφαίο μυστήριο, διότι αποτελεί τη θύρα που εισάγει στο κράτος της χάριτος και δι αυτού γίνεται ο άνθρωπος επίσημα μέλος της Εκκλησίας, ενσωματούμενος στο μυστικό σώμα τού Χριστού και έχει το δικαίωμα συμμετοχής του και στα υπόλοιπα μυστήρια της Εκκλησίας. Είναι μυστήριο που δεν επαναλαμβάνεται, διότι η πνευματική γέννηση που χορηγεί μία μόνο φορά γίνεται, όπως μία φορά συντελείται και η φυσική γέννηση τού ανθρώπου. Αναβαπτισμός γίνεται μονάχα στις περιπτώσεις αιρετικών που προσέρχονται στους κόλπους της Ορθοδοξίας, διότι το βάπτισμα που έλαβαν στην αίρεση θεωρείται ως μη υπάρχον.
Στο βάπτισμα που γίνεται στο όνομα της αγίας και ζωοποιού Τριάδος συμβαίνουν δύο τινά· πρώτον, αφανίζεται από τον βαπτισθέντα το σώμα της αμαρτίας και δεύτερον, δημιουργείται σ αυτόν μία νέα πνευματική γέννηση. Διά τού ιερού βαπτίσματος εκριζώνεται από την ψυχή τού βαπτισθέντος τόσο το προπατορικόν αμάρτημα όσο και οι προσωπικές του αμαρτίες. Εξακολουθεί βέβαια να παραμένει στην ψυχή του η αμαρτητική ορμή και μετά το βάπτισμα, πράγμα που διαπιστώνεται εμπειρικά σε όλους τους ανθρώπους. Τούτο φαίνεται ν αποτελεί δογματικήν ανακολουθία που δύσκολα μπορεί να εξηγηθεί. Αφού εκριζώνεται σύρριζα το Δέντρο της αμαρτίας, πώς εξακολουθούν να φύονται αποσπάδες αυτού; Ίσως να μη βρισκόμαστε μακριά από την αλήθεια, αν λέγαμε ότι ο Θεός παραχωρεί παιδαγωγικώς την παρουσία της αμαρτητικότητος στην αναγεννηθείσα φύση τού βαπτισθέντος, διά να έχει ούτος ερέθισμα να παλαίει κατά της αμαρτίας και να τελειοποιείται στην αρετή με τη βοήθεια της χάριτος τού Θεού.
Ακόμη να στοχάζεσθε και την Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου μας, καθώς γράφουν τα βιβλία της Εκκλησίας μας και λέγουν εις τον όγδοον αιώνα έχει να γένη το τέλος του κόσμου.
Μα πρωτύτερα έχει να γεννηθεί ο Αντίχριστος και να κάμει τόσα κακά εις τον κόσμον και έχει να ονομάσει του λόγου του υιόν Θεού και θέλει σταθή βασιλεύς να ορίσει τον κόσμον όλον και να κάνη θαύματα κατά φαντασίαν, δια να πλανά τους ανθρώπους να τον ομολογήσουν διά Χριστόν και όσοι τον πιστύεουν να τους τάζει τόσα αγαθά και ύστερα να τους βουλώνει εις το μέτωπον, μάλιστα οι Εβραίοι όλοι έχουν να τον πιστεύσουν.
Διά ημάς τους χριστιανούς έχει να στείλη ο Θεός τον προφήτην Ηλίαν διά να παραγγείλει και να διδάξει όσοι έχουν άγιον Βάπτισμα, την βόυλαν του Ιουσού Χριστού, να φυλάγωνται να μην πιστεύουν εκείνον τον πλάνον Αντίχριστον και εκείνα όπου τάξει είναι όλα ψεύτικα διά να τους γελάσει, να τους βουλώσει. Και καλύτερα να τυραννισθούν και να θανατωθούν παρά να τον πιστεύουν και να βουλωθούν. Αυτά και άλλα έχει να διδάξει ο προήφτης Ηλίας.
Ο ιστοχώρος «Ορθόδοξος Λόγος» είναι το αποτέλεσμα προσωπικής έρευνας και μελέτης του διαχειριστή του και δρα ανεξάρτητα από α) ιστοσελίδες που προβάλλουν παρόμοιο περιεχόμενο και β) ομώνυμα ενημερωτικά μέσα ηλεκτρονικής ή έντυπης μορφής. Εκπέμπει αποκλειστικά και μόνο από τις ηλεκτρονικές διευθύνσεις http://orthodoxoslogos.netκαι http://www.orthodoxoslogos.net. Ο «Ορθόδοξος Λόγος» λειτουργεί άδολα και αφιλοκερδώς σε ερασιτεχνική βάση με μοναδικό σκοπό την ενημέρωση των επισκεπτών σε θέματα Χριστιανικής Πιστής.
